كيان و كيارش غنچه‌هاي باغ بهشت زندگيمون

پسرا و اين چند روز + پي‌نوشت

kian-kiarash — Sat, 14 Jun 2008 07:24:18 GMT

از كجا شروع كنم، ولله پسرا انقدر وروجك و شيرين زبون شدن كه نمي‌دونم از كجاش بنويسم ....

تو وبلاگ خودم گفته بودم پنجشنبه‌اي كه تو تعطيلات بود با خانواده ناصر رفتيم پارك چيتگر، قبل از حركت پسرعمو كوچيكه اومد رد شه پسرا رو كه ديد ايستاد و شروع كرد به خوش و بش كردن با اونا، يه اشاره‌اي به چادر مسافرتي كرد و به كيان گفت اين چيه؟؟ اونم خيلي جدي در جوابش گفت به درد تو نميخوره!! پسرعموم غش كرده بود از خنده ....

خلاصه چقدر اون روز شيطنت كردن و كيان تا تونست آب بازي كرد و خاك ريخت تو آب بماند، هندونه‌اي رو كه گذاشته بوديم تو آب تا خنك شه حسابي گِلي شده بود، آخر سر تصميم گرفتيم ببريمش زمين بازي كه كاش زودتر اينكارو كرده بوديم، چون حدود دو ساعت يه نفس راحت كشيديم ..... كيارش هم كه ترسو از كنار مامان بزرگش تكون نخورد .....

ديروز بعد از صبحانه با ناصر نشسته بوديم سر مرغ پاك كردن و بيف كردن سينه مرغ، يهو ديديم كيان شروع كرد به خوندن شعر اي ايران .... خدا وكيلي نمي‌تونم بگم چه احساس خوبي به من و ناصر دست داده بود بدون اينكه چيزي بهش بگيم شاهد شعر خوندنش بوديم، فكر ميكردم كيان اصلاً تو كلاس حواسش به هيچ جا نيست ولي ظاهراً قرصا داره خوب جواب ميده، خدا رو شكر ......

جمعه تولد داداشم اميرعلي بود، گفتيم يه سر بهشون بزنيم كه رفتيم ديديم بله چقدر شلوغه، خواهري و مامان بزرگم و زن برادرم هم اونجا بودن، خلاصه اين وروجكا تا تونستن مثل هميشه شيطوني كردن و چون قبلش يه يك ساعتي تو پارك چيتگر بازي كرده بودن و حسابي تشنه بودن، به ميوه‌اي كه مامان روي ميز گذاشته بود رحم نكردن و حسابي دلي از عزا درآوردن... بعدشم كيك تولد كه خواهري زحمت درست كردنشو كشيده بود .....

كيارش هم حسابي با هستي جور شده بود و توپ بازي ميكردن و هي توپو مينداختن خونه همسايه كه امير بنده خدا هي مجبور ميشد بره پس بگيره ...

بعد از دوساعت ديدم شيطنتشون خيلي بيش از حده و كم مونده كه فشار مامان بزرگم بره بالا، اين ناصر هم كه بگم خدا بهش عمر باعزت بده، هر وقت ميخوايم بريم بيرون يادش ميره قرص كيانو بده (مسئوليت قرص دادن به كيان رو خودش بعهده گرفته)، اونائي كه ميگن به كيان قرص نده بيان ببينن وقتي اين بچه قرص نميخوره چه بلاهائي كه سرمون در نمياره ...

حالا بماند كه حسابي با كيارش كشتي گرفتن و تا تونستن همديگه رو زدن، رضا هم هي تشويقشون ميكرد، جاي بابام خالي (الان تو مكه داره برامون دعا ميكنه) خوشم مياد با اينكه از لحاظ جثه از كيارش كوچيك‌تره ولي كم نمياره ..... يه بار هم از حياط اومد تو خونه در حال گريه كه كيارش سرمو زده به زمين، منم كلي هول كردم و گفتم نكنه ضربه مغزي بشه، خدا وكيلي هرجا ميريم فقط بايد مراقب اين دوتا باشيم كه يه وقت بلائي سر خودشون و ديگران نيارن .... حالا عروسي داداشم چه جوري ميخوايم كنترلشون كنيم خدا بدونه، البته شانسي كه آوردم اينه كه مادرشوهرم قبول كرده كه از صبح نگهشون داره و شب با خودشون بيارتشون عروسي كه حداقل ما يه چيزي از مراسم عقد بفهميم .....

وروجكا از حالا به فكر تولدشونن و هي ميپرسن كي تولدشون ميشه كادو بگيرن، امسال نميدونم چكار كنم ولي فكر ميكنم خونه خودمون برگزار كنم به همراه خانواده همسرجان و خودم ......

خوب بازم اگه چيزي يادم اومد ميام اضافه ميكنم .....

پي نوشت:

امان از دست اين مملكت، ديدين چي شد، قرص خارجي ريتالين ناياب شده، مجبور شديم ايرانيشو بگيريم، فقط دعا كنين كه خوب جواب بده ....

نمي‌دونم چه حسابيه كيان اين روزا به بستني خيلي تمايل پيدا كرده از يه طرف ميترسم خيلي انرژيشو ببره بالا از يه طرف دلم نمياد بهش ندم، خلاصه خيلي دلم ميسوزه وقتي دلش ميخواد و نميخوام بهش بدم، چكار كنم؟؟؟؟

امروز صبح تو ماشين بهم ميگه ماماني من وقتي تو مهد كودك ميرم دستشوئي پ...... مي‌كنم خودم، خودمو مي‌شورم، منم در حاليكه تعجب كرده بودم به ناصر گفتم بايد به مهد تذكر بديم بچه اين سني كه خودش نمي‌تونه اينكارو بكنه، تازه بعدشم نمي‌تونه درست و حسابي ني دستاشو بشوره، من انقدر سر اين مسئله وسواس دارم كه هروقت از مهد ميرسن خودم هم ميشورمشون هم حسابي دست و صورتشونو صفا ميدم، از كيارش پرسيدم تو چطور ماماني، گفت: خاله جاله (ژاله) و خاله فريده دستكش مي‌پوشن باسن منو مي‌شورن ..... راستي شماهائي كه بچه به سن پسراي من دارين، از چه سني تصميم دارين يادش بدين كه بتونه خودشو بشوره، اصلاً به اين زودي ميشه، يا تو مدرسه بايد چكار كرد، چقدر نگرانم، خدايا مادر بودن چقدر سخته .....

كيان عشق مامان ميخوام از تو بنويسم، توئي كه هيچوقت از اول نوزاديت سعي نكردي خودتو براي مامان لوس كني و هميشه مغرورانه با من رفتار كردي، عاشقتم عشق كوچولوي 4 سال و ده ماهه و 22 روزه من، مي‌پرستمت بخاطر مهربونيات و بخاطر اون بوسه‌هاي نايابت كه خيلي بندرت نصيبم ميشه و مثل كيارش سيرابم نميكنه، دوستت دارم عزيز دل مهربونم كه ديروز بخاطر خوردن بستني يه بوسه عاشقانه بهم دادي كه خيلي بي هوا بود و حسابي بهم چسبيد، ديدي كه نتونستم مقاومت كنم و سريع پاشدم و برات آوردم، اين روزا ماماني بيشتر از هميشه به تو، مهربونيات، فهمت و درك و شعورت فكر ميكنه، گل من دوستت دارم ....

كيارش جون بزرگ شدي اينا رو خوندي حسادت نكنيا، تو تازگيا يه كم ماماني رو اذيت ميكني، گريه‌هات زياد شده، زياد نق ميزني، تازگي خيلي مردم آزار شدي و كيانو خيلي اذيت ميكني، شبا منو تو خونه اسير ميكني، وقتي ميخواي بخوابي حتماً بايد منو بشوني پاي تلويزيون، حرفتم اينه: ماماني شما برو فيملتو (فيلمتو) ببين تا من بخوابم، تازه وقتي كيان ميخوابه خواهش ميكني كه بياي پيش من، از يه چيز خوشحالم، بعد از يه ربع كه بهت ميگم بسه برو بخواب سريع يه بوس شب بخير ميدي و ميري تو جات، تو رو هم خيلي دوست دارم گل مامان .......

اصلاً مي‌دونين چيه ماماني عاشق جفتتونه، منتها هركدوم به يه طريق ..........

خونه مادرجون، دکتر کیان

kian-kiarash — Sun, 25 May 2008 04:26:04 GMT

سلام سلام مامان بيتا فعال ميشه، ديگه چه ميشه كرد، دوستان همه گِله ميكنن كه چرا وبلاگ پسرا دير به دير آپ ميشه كه دليلشو نوشتم، حالا بايد ببينم براي عكسا چكار ميشه كرد، منتظرم خاله نوشين عكساي جديد رو برام بياره تا براتون بذارم، البته اگه به وبلاگ هستي سر بزنين، احتمالاً عكساي جديد رو ميبينين ....

پسرا بينهايت شيطون و بلا شدن و يه وقتائي حرفائي ازشون مي‌شنوم كه واقعاً جا داره به جاي دوتا، چن تا شاخ رو سرم سبز شه، روز جمعه كه براي تولد من رفته بوديم خونه مامانم، تا تونستن آتيش سوزوندن و نذاشتن هستي درست و حسابي چرخ بازي و اسكيت بازي كنه .....

با مامانم كه تلفني صحبت ميكردم بنده خدا حسابي از پادرد و كمردرد مي‌ناليد، بس كه اين وروجكا با كفش ميرفتن تو خونه و هرچي خاك و گِل بود برده بودن تو خونه، ماشالله حريف هم كه نميشيم، فكر كنين دوتا بچه كه يا تو مهد هستن يا تو آپارتمان، يهو برسن به يه خونه حياط دار، ديگه خدا رو بنده نيستن، طفلك مامانم، البته منم سعي ميكنم تا اونجائيكه ميتونم مزاحمشون نشم، مثلاً من روز اول عيد خونه مامانم بودم تا ديروز، واقعاً ميشه از اين كمتر رفت خونه پدر و مادر، چي بگم، زمونه بد شده، مادر بزرگا و پدربزرگا هم كم حوصله شدن و طاقت سر و صدا و اذيت نوه‌ها رو ندارن، تازه شانس آورديم بابام نبود و با دوستاش رفته بود سفر وگرنه ديگه هيچي ......

كيارش هم ديروز يه دلي از عزا درآورد و تا تونست دختر خاله رو بوسيد، بله هستي رو ميگم، يه لحظه به خودمون اومديم ديديم كيارش بغل امير داداشمه، هستي هم بغل باباشه، هي دارن از لب همديگه رو ميبوسن، هم خنده‌مون گرفته بود هم دلمون نمي‌خواست حساسشون كنيم، يه لحظه ديدم محمود بنده خدا ناراحت و كلافه شده و داره زير لب به هستي ميگه كه بره بغل مامانش اونم نميره، خلاصه به هر كلكي بود از همديگه جداشون كرديم، گفتگوي من و كيارش تو ماشين موقع برگشت:

من: كيارش پسرم اصلاً از كارت خوشم نيومد، اين چكاري بود كه ميكردي، ديدي عمو محمود ناراحت شد، شما نبايد دخترا رو ببوسي!

كيارش: مامان آخه چكار كنم هستي رو خيلي دوست دارم، اونم منو دوست داره...

من (هم دارم خنده‌مو مهار ميكنم، هم ميخوام جدي باشم، ناصرم كه غش كرده بود از خنده): باشه پسرم هر چقدرم كه هستي رو دوست داشته باشي نبايد اونجوري از لبش ببوسي، كار زشتيه، خاله و عمو محمود ناراحت ميشن، اصلاً هيچكس رو نبايد اينجوري ببوسي، قول ميدي ..... ببين كيان اصلاً از اين كارا نميكنه .....

كيارش: باشه مامان فقط لباي شما رو ميبوسم ..... تازه كيان اندازه من هستي رو دوست نداره ......

من (در حاليكه متعجبم از هوش يه ذره بچه، تو دلم): الهي قربونت برم من با اون محبتت ....

خلاصه بساطي داريم با اين وروجك 5 ساله ...... خدا آينده رو بخير بگذرونه، فكر كنم هرجا ميريم بايد حواسمونو جمع كنيم سر وقت دخترا نره ...... جالبه كه بدونين هستي هم دلش ميخواست وسائلشو فقط به كيارش بده و دائم سه تائي در حال جنگ و دعوا بودن تو حياط .......

ديروز نوبت دكتر كيان بود و براي اولين بار من نتونستم همراهيشون كنم، صبح كيارشو گذاشتيم مهد و ناصر بعد از رسوندن من به شركت، برگشت خونه تا كيانو ببره دكتر، خوشبختانه دكتر خيلي راضي بوده و فقط براي بي اشتهائيش باز هم كپسول Zink Plus رو تجويز كرده ضمن اینکه از لاغرشدنش اظهار نگرانی کرده و گفته که کیان با بچه های دیگه فرق میکنه و هرچی غذاهای پرکالری بخوره آرومتره، مثلاً همراه با میوه بهش خامه زیاد بدین، در مورد كيارش هم گفته اصلاً حساسيت نشون ندين خيلي از بچه‌ها تو اين سن نسبت به جنس مخالفشون حساس ميشن كه با درايت شما براحتي برطرف ميشه و جاي نگراني نيست، فقط مشكل اصلي داروي ريتالينه كه ظاهراً تو انباراشون زياد دارن ولي به داروخانه‌ها تحويل نمي‌دن، چرا، چون يه داروي جديد مشابه اون اومده كه ميخوان امتحانش كنن، خدا ازشون نگذره، بچه‌هاي مردم رو كردن موش آزمايشگاهي، تا ميايم از يه دارو نتيجه بگيريم فوري مشابه‌ش درمياد، خدا بهمون رحم كنه ..... يعني از سيصد تا ريتالين تجويزي دكتر فقط چهل تاشو بهمون دادن .....

خوب الان به وبلاگ خاله نوشین و هستی هم سر زدم، دوستائی که میخوان عکس جدید پسرا رو ببینن برن تو پیوندای روزانه من، هستی عشق خاله، اما نگین چرا کیان انقدر لاغر شده ها!!!!

کار و بچه ها

kian-kiarash — Wed, 14 May 2008 04:21:18 GMT

سلام سلام مامان بیتای تنبل پیداش شد بالاخره ...

خيلي وقته وبلاگ پسرا رو آپ نكردم شايد دليل اصليش اين باشه كه نمي‌دونم چرا نميشه عكسا رو از موبايل به كامي منتقل كرد و وبلاگ بچه‌ها بي عكس صفا نداره .....

كيان و كيارش هم خيلي خوبن و مشغول شيطنت و بازيگوشي، ضمن اينكه به سركار رفتن مامان بيتا هم شديداً عادت كردن و بخصوص خيلي خوشحالن كه هر روز با مامان و بابا ميرن مهد و با بابا هم برميگردن خونه...

فقط سرويس روزاي پنجشنبه‌شونو حذف نكرديم، چون مامان بيتا پنجشنبه‌ها تعطيله و احتمالاً تا نزديك اومدن پسرا به خونه در خواب ناز ...... (چقدر تحويل)

در مورد اون مشكل كيارش هم خيلي پيشنهادات خصوصي و غير خصوصي برام گذاشته بودين كه جا داره از همينجا بخاطر راهنمائي‌هاي ارزنده‌تون تشكر ويژه كنم، مرسي دوستان خوب كه انقدر به فكر ما بودين ....

در نهايت تصميم بر اين گرفته شد كه با دكتر كيان مشورت كنيم، چون 4 خرداد نوبت بعدي ويزيت، ضمن اينكه جلوي كيارش از ديدن كانال‌هايي كه شو پخش مي‌كنن خودداري مي‌كنيم، هرچند هر وقت اتفاقي هم از روي كانالا رد شديم كيارش دوباره همون جملات رو تكرار كرده كه ما خودمونو به نشنيدن زديم، فكر ميكنم اينجوري خيلي بهتره ......

جديداً چيزاي ديگه‌اي هم ازش شنيدم:

كيارش: ماماني ميدوني همه دخترا عاشق پسران!!

من (درحال اتوكشي با چشاي گرد شده و درحاليكه سعي ميكردم خنده‌مو مهار كنم): چي پسرم، شما اين چيزا رو از كجا ميدوني؟؟

كيارش: ميدونم ديگه خودم ميفهمم دخترا همش از پسرا خوششون مياد ... همشون همينطورن ....

خدائيش جوابي نداشتم بدم، ترجيح دادم سكوت كنم .....

تولد هستي گلم هم بخوبي برگزار شد و شكر خدا پسرا خيلي همكاري كردن و خلاصه خيلي خيلي آروم بودن، فقط كيارش از اول مجلس تا آخر به فكر خوردن ميوه بود ...... فكر كنين وسط رقصيدن من هي ميومد جلومو ميگرفت و ميگفت به بابائي بگو بهم كيوي هم بده، حالا من هي به ناصر اشاره ميكنم كه بهش بده، اونم لج كرده بود و نميداد ....

سر كادو باز كردن كيان خيلي گريه كرد و دلش كادو ميخواست كه دائي رضا غافلگيرشون كرد و توپائي رو كه براشون خريده بود بهشون داد و غائله ختم به خير شد ....

در مورد كيان هم از مهد گزارش خواستم كه خدا رو صد هزار مرتبه شكر متوجه شدم نصفه قرصي رو كه دكتر اضافه كرده بود، تو اون تايم صبح تا 4 بعدازظهر بهش نمي‌دادن چون قابل كنترل بوده، فقط از زماني كه من ميام سركار و مدت زمان موندن كيان تو مهد دو ساعت اضافه شده بعضي روزا مجبورن اون نصفه رو بهش بدن كه البته دكتر يادآوري كرده بود مصرف ريتالين تا 6 عدد در روز هيچ مشكلي جز بيخوابي و كم اشتهائي نداره كه اونم با دارو قابل كنترله ....

از حالا بايد به فكر پيش دبستاني پسرا باشم، فكر ميكنم با اين وضعيت كاري كه خودم دارم مجبورن تو همون مهدشون اين دوره رو بگذرونن .....

اولين پست سال جديد

kian-kiarash — Tue, 25 Mar 2008 14:01:18 GMT

امسال هم اومد و اين اولين پست وبلاگ گل پسراي منه، از همينجا سال جديد رو به همه شما دوستاي اين دنياي مجازي و حقيقي تبريك ميگم و آرزوي سالي سرشار از خوشي و شادي براتون دارم...

ديروز تولد يكسالگي ايلياي خاله بيتا بود كه موفق به تماس نشدم، پيامكي هم كه فرستادم بهم Delivery نداد، احتمالاً‌ بايد سفر باشن، از همينجا تبريك ميگم بيتا جون......

تو وبلاگ بهار جون هم خوندم كه سحر جون تقريباً يكهفته قبل از عيد زايمان كرده و بچه هم پسره (پويان گل) ولي خودش بدليل مشكلات قبلي تو كماس، براش خيلي دعا كنين، البته ممكنه تا الان بهوش اومده باشه ولي من فعلاً خبري ندارم، اگه كسي خبر داشت حتماً بهمون بگه....

قرار بود از شيطنتاي كيارش تو مراسم عقد محضري داداش رضا بنويسم كه دوست دارم همشو به باد فراموشي بسپرم، اينطوري بهتره... فقط يه نمونه‌ش بامزه بود‌، تو محضر بعد از تعارف شيريني كه نميدونست از اون دو سه تائي رو كه برداشته كدومو بذاره تو دهنش، بلند بلند گفت: ماماني اينجا بهمون ناهارم ميدن؟؟ منو ميگي، كلي خجالت كشيدم جلوي خانواده سميرا، كه مامانش گفت آره پسرم ميريم خونه ما شام ميخوريم و پسرك شكموي من كلي حال كرد و خنديد. حالا بماند كه اونجا با هستي و كيميا خواهرزاده سميراجون چه آتيشي سوزوند...

از ديد و بازديد عيد هم نگم كه قبل از رفتن به هرجا كلي سفارش ميكردم ولي كو گوش شنوا، اولاً كه نمي‌دونم چي شده اين كيارش زن‌دائي شناس شده، از بعد مراسم عقد به همه ميگه من سميرا ژونو (جونو) خيلي دوست دارم و ميره عقب و خودشو پرت ميكنه تو بغلش، حالا اون بنده خدا هم ميمونه تو رودروايسي نمي‌دونه چكار كنه، تمام عكساي روز اول عيد كه خونه مامانم گرفتيم فكر كنم همين شكلي باشه، حالا هر وقت خاله نوشين برام آوردشون يه نمونه‌شو ميذارم ببينين....

شيطنتاي كيان هم كه ديگه جاي خودشو داره و ما قرصا رو جوري تنظيم كرديم كه هرجا ميريم كمي آرامش داشته باشه ولي خوب يه جاهائي هم از دستمون در ميرفت و اين شكلاتائي كه ميخورد اثر قرصا رو از بين ميبرد...

كيارش هم كه ماشالله تو هر مهموني اول دخل بشقاب ميوه‌شو مياورد، حالا هركي ندونه فكر ميكنه به اين بچه تو خونه ميوه نمي‌دن، هر چند كه خودم هم مي‌دونم خيلي خوبه كه بخوره ولي ديگه نه تا اين حد كه تو 4 تا مهموني پشت سر هم 4 تا پرتقال درسته رو بخوري و خونه خاله من پاتو بندازي رو پاتو 3 تا چائي بخوري مثل آدم بزرگا، فقط تجسم كنين، حيف كه اصلاً تو مود عكس گرفتن نبودم، وگرنه عكساي جالبي از كار در ميومد...

هر روز كه از خواب پا ميشن ميپرسن، ماماني مهد كودك فردا هم تعطيله، بعد از اينكه مطمئن ميشن كلي حال ميكنن...

مريم جون مامان اميرسامان گل، اميدوارم مشكل پسر شما هم به زودي حل شه و دل شما و پدرشو شاد كنه، هر چند كه مي‌دونم خيلي سخته و ديگه تقريباً سني از پسرتون گذشته، ولي خوب 15 سال سن هنوز جا داره كه بشه براش يه كارائي كرد، من باهاتون تماس ميگيرم و شماره كلينيك رو بهتون ميدم... اميدوارم كه مثمر ثمر باشه...

دوستي كه با عنوان بهار براي من كامنت گذاشتين، متأسفانه اصلاً‌ حواسم نبود و كامنت شما رو حذف كردم، هر چند دوست داشتم ميموند و ديگران ميخوندن و ميديدن تو اين دنياي مجازي چه آدمائي كه پيدا نميشن، تصميم گرفتم تو سال جديد كمتر به اين مسائل پيش پا افتاده و كم اهميت بپردازم ولي خوب فكر ميكنم يه مقدار كه چه عرض كنم از درك پائيني برخوردار هستين كه براي يه مادر يه هميچين كامنتي ميذارين، بچه من نه روانيه نه عقب‌مونده كه بسپرمش به تيمارستان، ولي اگه شما خودتونو به دكتر نشون بدين فكر كنم بد نباشه.....

يه مسئله‌اي رو ميخوام اينجا عنوان كنم، راستش هم خجالت ميكشم و هم خيلي احتياج به كمكتون دارم:

امروز زدم رو كانال PMC يه خانوم عرب داشت آهنگ ميخوند، خدائيش لباس بازي هم تنش نبود، كيان سرش بكار خودش بود كه ديدم كيارش هم خوشش اومده و داره نگاه ميكنه، خواستم كانال رو عوض كنم كه يهو بهم گفت: ماماني هر وقت خانوماي خوشگل ميخونن و ميرقصن، ش .... لم س..... خ ميشه...

منو ميگين، باور كنين شوكه شدم، نميدونستم چه عكس‌العملي نشون بدم، نگاش كردم ديدم راست ميگه و واقعاً‌ همون حالت براش پيش اومده، فقط بهش گفتم مامان جون حتماً‌ جيش داري، پاشو برو دستشوئي و سريع اومدم تو اتاق خواب، واسه نوشين كه تعريف كردم مرده بود از خنده، ميگفت ببين بايد از همين الان مراقب اين وروجكا بود....

ناصر الان اومد خونه تا بهش گفتم غش كرده از خنده ميگه خوب غريزه‌س ديگه نميشه پنهانش كرد، چن روز پيش قبل از عيد كه رفته بودم مهد كودك موقع بيرون اومدن ديدم كيارش رفت سمت يكي از دخترا كه قدش تا سرشونه اون بود و حسابي بغلش كرد و بوسيدش، مادر دختره هم وايساده بود و ميخنديد..... اصولاً كيارش از بچگي هم ميونش با خانوما و دخترا خيلي خوب بوده و هست، فقط اميدوارم در آينده اين مسئله مشكل ساز نشه برامون......

باباش آوردش تو اتاق، كيارش هم انگار فهميد كه چه سؤالي ميخواد ازش بپرسه، به كيان ميگه برو از اتاق بيرون ميخوام به بابائي يه چيزي بگم، حالا من و ناصر هم داريم خيلي خودمونو كنترل ميكنيم كه خنده‌مون نگيره و درست با قضيه برخورد كنيم، درو كه به روي كيان بست خيلي جدي به باباش ميگه، بابائي هر وقت خانوما ميرقصن يا ميخونن ش....لم در....ز ميشه، ناصر هم گفت حتماً جيش داري پسرم سريع برو دستشوئي، خيلي جدي ميگه نه بابائي جيش ندارم، خوب هر وقت اونا رو ميبينم اينجوري ميشم ديگه.... آدم خانوما رو ميبينه اينجوري ميشه ..... اي واييييييييييييي

شما بودين چكار ميكردين، اگه راه حلي ميشناسين سريعاً خبرم كنين كه سخت در حيرتم كه يه پسربچه چهار سال و هشت ماهه چه جوري فكرش به اين مسئله رسيده، راستشو بخواين طريقه برخورد صحيح با بچه رو در اين مورد نمي‌دونم و خوشحال ميشم اگه راهنمائيم كنين.

هم اكنون به ياري سبزتان نيازمنديم....

تا الان فكر ميكردم دختر بزرگ كردن خيلي سخته، ولي الان فهميدم كه نه بابا هيچ فرقي نداره فقط نوع مشكلاتشون ممكنه يه كم با هم فرق كنه، خدايا خودت به همه پدرا و مادرا صبري بده كه بتونن در مقابل همه مشكلاتي كه جلو روشونه به راحتي بايستن و بچه‌هاي سالم و صالحي تحويل جامعه بدن...... آمين

تولد بازي

kian-kiarash — Sun, 09 Mar 2008 19:36:18 GMT

ديده بودين كسي 29 صفر بره تولد، خوب ما اين كارو كرديم البته بعد از ظهر.

در يك عمليات بسي انتحاري مامان بيتا اين بار هم بدون دوقلوها رفت جشن تولد آرش جون (دور رينگ مركزي بوستان، خانه بازي كودك).

باور كنين بدون ناصر از پس اين وروجكا برنميام، ولي از اونجائيكه تو خونه هم كلي كار انجام نشده بود كه قرار بود توسط شوهر گرامي انجام بشه،‌ تصميم بر اين شد كه به تنهائي در اين جشن شركت كنم، البته خوشحاليم از اين بود كه خواهري براي اولين بار با هستي گلم ميومد و با بچه‌ها آشنا مي‌شد.

دوستاي گلي كه اومده بودن، غير از من و خواهري به همراه هستي گلم، طاهره جون مامان فاطمه زهرا (يه ماجراي خنده‌دار هم پيش اومد كه اگه طاهره منو نكشه، تو وبلاگ خودم مي‌نويسم، پس با اجازه طاهره جون)، سميه جون مامان ايليا، نسترن جون مامان باران، پيروزه جون مامان پرنيان (جاي خواهر گلش مريم جون مامان فاطمه بسيار بسيار خالي بود)، نيلوفر جون مامان نازنين فاطمه، مريم جون مامان مهديار، مامان آرتاي گل، مهرك جون مامان رادين، مامان هيراد پسر مردادي، معصومه جون مامان پويان (خانومي از ديدن شما و پسر گلتون خيلي خوشحال شدم، ولي خودمونيما تا ميتوني بدو بدو بيا ايران)، كسي از قلم نيفتاد كه ....

جاي همگيتون خالي خيلي خوش گذشت، ضمن اينكه كلي از دست بچه‌ها موقع فوت كردن شمع و خوردن كيك خنديديم....

البته اين رو هم بگم كه پسرا از مكالمه من و باباشون فهميده بودن كه ميخوام برم تولد آرش، در نتيجه ساعت به ساعت مي‌پرسيدن ماماني ما رو كي ميبري حموم كه بريم تولد آرش..... ببخشين پسراي گلم، مثل هميشه، تا بزرگتر و عاقلتر نشين فعلاً نميشه جائي برين، شرمنده ... نمي‌دونم شايد هم اشكال از منه كه فكر مي‌كنم بچه‌هام شيطون‌ترين و شلوغ‌ترين بچه‌هاي دنيان....

هستي عشق خاله

آرتا خانوم گل

پويان با جذبه

فاطمه زهراي با نمك

پرنيان بلاچه عسل

كيك تولد آرش وروجك

خيلي ازت عكس گرفتم وروجك عسل، ولي انقدر تكون خوردي، نميشه هيچكدومو اينجا بذارم

خيلي از بچه‌ها عكس گرفتم، ولي چون تكون ميخوردن كيفيت خوب نشده بود، اگه خواستين عكساي با كيفيت ببينين برين وبلاگ خواهري...

و ميزبان جشن، آرزو جون بهمراه دو خواهر گلش و خواهرزاده‌هاي با نمكش ..... خانومي ممنون، همه چي خيلي عالي بود، اميدوارم تولد صد سالگي آرش گلم رو جشن بگيري ..... فكر مي‌كنم الان بايد دوبي باشي، رسيدي يا تازه پرواز داري؟ هرجا كه هستي خوش باشي عزيزم.....

امروز بعدازظهر، مامان سميرا جون (نامزد برادرم) تماس گرفت و براي شام روز عقد كه قراره پنجشنبه انجام بشه،‌ دعوتمون كرد و خيلي اصرار كرد بر اينكه حتماً دوقلوها رو بيارين، آخه خيلي دلشون ميخواد اين وروجكا رو ببينن و ما هر بار به يه نحوي از بردنشون صرف نظر كرديم، اين بار نمي‌دونم چي پيش بياد، قراره ناصر با مامانش صحبت كنه اگه بشه كيانو بذاريم اونجا و كيارش رو هم بذاريم پيش زنعموم، آخه محضر كه جاي بچه نيست، هست؟؟؟

امسال هم عين پارسال حوصله شركت كردن تو جشن مهد پسرا رو نداشتم، در نتيجه كيان امروز ساعت يك بعداز ظهر خونه بود و كيارش هم هفته آينده شنبه همين موقع مياد خونه، يه نامه هم از مهد داشتم مبني بر پرداخت عيدي مهد و تعطيلي اون تا آخر سيزده بدر، ولي تا 28 اسفند تعطيل نيستن شكر خدا، و اين يعني دو هفته تمام با پسرا بودن و گشتن و مهموني و ....

براي پيش دبستاني هم بايد از فروردين سال آينده دنبال مدرسه باشيم، هر چند كه فكر ميكنم تو خود مهد اين دوره رو بگذرونن، اينجوري خيلي راحت‌تره، مخصوصاً اگه من دوباره برگردم سركار....

مكالمه من و كيارش، جمعه شب (كيان نيمساعت بعد از خوردن قرص خواب بيهوشه):

كيارش: ماماني شما مي‌دوني عشق كيارشي؟؟؟

من: عزيز دلم شما هم عشق ماماني، مي‌دونستي؟؟؟

كيارش: بله مي‌دونستم، با اجازه برم آب بخورم... از پذيرائي رفت سمت آشپزخونه، موقع برگشت چشمش افتاد به شيشه اودكلن ناصر كه روي ميز بود...

كيارش: راستي مامان چقدر بوي بابائي مياد...

من: آخه فسقلي تو اين چيزا رو از كجا مي‌فهمي؟

بيتا نوشت 1: چرا من نمي‌تونم وبلاگ ستاره طلائي (سميه جون مامان ايليا)‌ رو باز كنم؟؟؟

دكتر كيان

kian-kiarash — Sun, 02 Mar 2008 17:56:44 GMT

ديروز آخرين ويزيت دكتر كيان در سال جاري بود، حالا بماند كه بجاي دوازده‌ و نيم ظهر، ساعت دو و نيم بعد از ظهر نوبتمون شد و كيان چه بلاها كه سرمون نياورد، آخه يكي از قرصا رو بهش نداده بودم كه دكتر تأثيرشو ببينه، برخلاف هميشه كه با ناصر ميرفتيم دكتر، اين بار قرار شد خودم و كيان با هم بريم و بعد هم ناصر به ما ملحق شه، كه جناب خوش قول ساعت يك بهمون رسيد زمانيكه ديگه كيان نفس منو بريده بود.

با توجه به صحبت‌هاي مربي مهد در مورد كيان و اينكه خوشبختانه تا ساعت دو بعدازظهر قابل كنترله، دكتر خيلي اظهار اميدواري كرد كه كيان خيلي بهتر شده ولي هنوز همون كم تمركزي و تكانش در حركاتش مشهوده و از اون دسته بچه‌هائيه كه اثر قرص ريتالين هر دو ساعت تو بدنش از بين ميره، بهم اطمينان خاطر داد كه ريتالين غير از كمخوابي عارضه‌ ديگه‌اي براي كيان نداره و حتي تا شش عدد در روز هم تجويز ميشه، كه با اين اوصاف براي كيان به مقدار سه تا و نصفي رسيد، يعني يه نصفه ديگه نزديك دو بعد از ظهر بايد بهش داده بشه.

در مورد كم خوني ازم سؤال كرد كه گفتم با آزمايشاتي كه انجام داديم مطمئنم كم خون نيست ولي خوب به اندازه كيارش هم خوش خوراك نيست، توصيه كرد از مولتي ويتامين يا سانستول استفاده كنم يا هر شربت ديگه‌اي كه حاوي آهنه چون روي بچه‌هاي بيش فعال اثر خيلي خوبي داره.

توصيه كرد كه حتماً به كيان تو مهد و خونه مسئوليت داده بشه و تو كارهاي گروهي بصورت انفرادي اون كار خاص رو ازش بخوان، مثلاً بگن كيان شما اين صفحه رو نقاشي كن نه اينكه بچه‌ها اين صفحه رو نقاشي كنين، خيلي تأكيد كرد به اينكه وقتي ميخوايم چيزي بهش بگيم حتماً بريم نزديكش و زل بزنيم به چشاش كه بيشتر بتونه تمركز كنه، خلاصه كه حالا حالاها كار داريم با اين بچه.

حتي اين رو هم گفت كه تو مدرسه اگه دارن ديكته ميگن حتماً‌ بايد به كيان جداگانه ديكته گفته بشه، بغل گوشش، خدايا خودت كمك كن اين بچه كم نياره، ما هم همينطور...

خيلي از دوستان پرسيده بودن كه چطور متوجه شديم كيان بيش فعاله،‌ هر چند بارها تكرار كردم ولي براي بقيه كه نميدونن بازم توضيح ميدم:

كيان و كيارش از خرداد 85 (دوسال و نه ماهگي) مهد كودك رفتن رو شروع كردن، مهد اول يكماه بودن كه خوب خيلي ازش راضي نبودم ولي از همون جا به من گفتن كه كيان خيلي شيطون و ناآرومه، ميزنه، ميريزه، پاره ميكنه، درگير ميشه و خلاصه خيلي حركات ديگه كه خوب با كيارش اصلاً قابل مقايسه نبود، مهد دوم كه همون مهد هستي بود از تيرماه پارسال تا مهرماه طول كشيد، و در واقع از اونجا به من گفتن كه كيان بايد زير نظر روانشناس قرار بگيره و منو به كلينيك دكتر سهامي تو خيابون وزراء معرفي كردن، از مرداد تا مهر، كيان تحت نظر يه خانم روانشناس بود كه با توجه به گزارش مهد كودك، به روانپزشك همون كلينيك معرفي شد و تحت درمان داروئي قرار گرفت، از مهر پارسال با وجود اينكه خانوم دكتر ازم خواسته بود مهدشون رو جدا كنم، اينكارو نكردم چون فكر ميكردم ممكنه تو روحيه‌شون تأثير بدي بزاره، كمابيش توي اين مدتي كه باهم بودن يه سري مشكلات داشتيم كه قبلاً در موردشون نوشتم تا آذرماه امسال كه رسماً ازم خواستن اگه ميشه مهد كيان رو از كيارش جدا كنم، طبق نظر پزشك كيان دو ماه خونه بود و از اول بهمن به مهد جديد رفت كه خوشبختانه فكر ميكنم با داروي جديدش كه همون ريتالينه داريم به يه نتايج خوبي ميرسيم، فقط از همتون ميخوام كه برامون خيلي دعا كنين.

مربي كيارش انقدر اصرار كرد كه بالاخره كوتاه اومدم و موهاي خوشگل عسلمو كوتاه كردم، موهاي كيان هم اين هفته كوتاه شد.

عسل مامان خيلي لاغر شده، بس كه شيطونه و كم غذا شده

قابل توجه اون دوستاي گلي كه گفته بودن عاشق موهاي اين فسقليان....

يه مشكل خيلي اساسي با پسرا پيدا كردم اونم كارتون ديدنشونه، يعني از وقتي كه ميان تا نزديك هشت شب كه ديگه دارن شام ميخورن و آماده خوابن بايد كارتون ببينن كه ميدونم اصلاً خوب نيست، علاوه بر اينكه خيلي تو روحيه‌شون تأثير بدي ميزاره، حتي گاهي وقتا شبا تو خواب حرف ميزنن و ميفهمم كه دارن صحنه‌‌هاي كارتون رو تشريح ميكنن مخصوصاً كيان، ولي خدا وكيلي نميدونم چكار كنم، البته خانوم دكتر بهم گفت كه نبايد محل بذاري و مقاومت كني، ولي باورتون نميشه اگه بگم چن باري كه امتحان كردم از صداي گريه كيارش سردرد گرفتم....

مثل اينكه من خيلي عقب موندما، همه هم كاراي خونه تكونيشون تموم شده هم خريداي عيدشونو انجام دادن، خدا رحم كنه كي ميتونه با اين دوتا وروجك بره خريد عيد....

مادرشوهر جان هم از زير بار نگهداشتن فسقليا براي روز عقد دائي رضا شونه خالي كرده، حالا مونديم چكار كنيم...

اين وروجكا دوتا جشن نوروز هم در پيش دارن كه نمي‌دونم مي‌تونم شركت كنم يا نه!