خوب بريم سر معرفي، هرچند كه خيليا ميشناسنمون.

من كيانم، قل اول، با 3 كيلو و 50 گرم وزن و 50 سانت قد روز 6 مرداد 82 تو بيمارستان باهر تهران به دنيا اومدم البته همراه با كيارش كه تو پست بعدي خودشو معرفي ميكنه.

از اونجائيكه دكتر مامانم فقط بيمارستان طوس و باهر عمل ميكرد و زندائي مامانم نرس بيمارستان باهر بود، ماماني تصميم گرفت ما رو اونجا دنيا بياره، الحق و والانصاف هم خيلي سرويس دهي خوبي داشتن (بواسطه داشتن پارتي). تازه روز سوم هم دوتامونو ختنه كردن و برگشتيم خونه، جاي ختنه هم زودتر از نافمون خوب شد.

من و داداشي اصلا شباهتي به هم نداريم، هركي هم ميومد ديدنمون اصلا فكر نميكرد كه ما دوقلو باشيم، موقعي كه دنيا اومدم بيشتر از كيارش مو داشتم، همشم چشام باز بودو دوس داشتم بدونم چي دور و برم ميگذره اما كيارش همش خواب بود، تازه من خيلي بچه آرومي بودم و اصلا نق نق نميكردم فقط اذيتي كه داشتم اين بود كه اصلا شير دوس نداشتم و بزور شير مامانمو ميخوردم، ماماني هر وقت ميخواست به من شير بده گريه‌ش ميگرفت چون بايد كلي تقلا ميكرد تا من يه قلپ شير بخورم، براي همين از روزاي اول من بيشتر از كيارش شير خشك خوردم آخه ماماني تا سه روز شير نداشت و از بيمارستان به ما شير خشك دادن.

تازه يه مشكل ديگه هم بود، من همش يبوست داشتم و مامان بيچاره بايد حرف بزرگترا رو گوش ميكرد و بهم ترنجبين ميداد، ولي خدائيش تا اونو ميخوردم شكمم كار ميكرد، فكر نكنين الان خوب شدما، نه هنوزم يبوست دارم. ولي از وقتي مامان سالاد كاهو با روغن زيتون و آبغوره و سركه سيبو به غذامون اضافه كرده خيلي بهتر شدم.

روي هم رفته ماماني به جز غذا خوردنم از بقيه چيزا راضي بود، فقط مثل خودش خيلي شبا دير ميخوابيدم و بدون اينكه سر و صدا كنم تا نيمه شب به سقف خيره ميشدم، مادرجون (مامان مامانم) كه تا 40 روز پيشمون بود همش به مامانم ميگفت چه بچه باحاليه بدون صدا همش در و ديوارو نگاه ميكنه، نگو از همون موقع من داشتم فكر ميكردم كه وقتي بزرگتر شدم چطوري تلافي اين روزاي ساكت بودنو در بيارم و بشم يه بچه بيش فعال.

تازه كتك خورمم ملس بود، يعني به محض اينكه 4-5 ماهه شديم و همديگه رو شناختيم تا ميتونستم از كيارش كتك ميخوردم. اما ناراحت نشين بعدا تلافيشو حسابي سرش درآوردم. اينم چن تا عكس تقديم به شما:

 ماماني قبل از انتخابات رياست جمهوري يه روز ما رو برد شركتشون، دوستاي مامانم كلي با ما بازي كردن و ما كيف كرديم.

اين عكسارم همشو عمو رضا انداخته، دستش درد نكنه.

عمو فرشيدم برام ساعت كشيده، ببينين تو رو خدا چه به روزم آوردن، تعجب نكنين كيارش نيستا، همش در حال گريه زاري بود و ميرفت بغل مامانم. تازه از عمو بهنامم مي‌ترسيد.

اينجا فشمه، من اصلا از آب نميترسم، ولي ماماني همش ميترسيد آب منو ببره. 

روبروي استاديوم آزادي 

اينم يه عكس جدي 

تا تنور داغه بايد نونو چسبوند، بعله مامان بيتا و دوستاش روز پنجشنبه رفتن ديدن ايلياي خاله بيتا، اينم از  عكساش:

داخل كالسكه تو خواب ناز

تو بغل خاله بيتا در حال نظاره كردن خاله‌هاي ديگه

همراه با كارت دوستاي مامان كه اومدن ديدن خان والا، البته توش خالي نبودا

تو عالم هپروت رو شونه مامانش

اينجا هم تو بغل مامان مائه، آخه خيلي خوابش ميومد، ماماني هم براي آروم كردنش اين روشو به خاله بيتا ياد داد.

راستي قرار بود خاله سميه مامان ايليا هم بياد كه بدقولي كرد و نيومد،‌ خاله سميه يكي طلبت.

ماماني قول داده بود از روز معلم براتون بنويسه، بعله بعد از كلي سفارش كه: بچه‌ها قشنگ كادوهاتونو ميدين به مربياتونو روز معلمو بهشون تبريك ميگين، وقتي بعدازظهر برگشتيم خونه، ماماني ديد كه كيارش كادوي خاله صفورا رو برگردونده خونه، ماماني هم كه شكلش اينطوري شده بود، ازش پرسيد چرا؟

كيارش گفت: آخه مال خودمه، نميخوام به كسي بدم، بازش كن ببينم، و ماماني مجبور شد ريمل خاله صفورا رو از كادو دربياره و كلي توضيح بده تا كيارش خان قانع شدن كه فردا كادو رو برگردونن مهد.

امروز هم جشن روز معلم داريم و قراره كلي عكس بندازيم، تازه ماماني هم كلي سفارش بهمون كرده، به محض اينكه عكسا حاضر شد براتون ميذاريمش.

راستي انقدر ديروز بهمون خوش گذشت كه نگو، آخه ما رو بردن خونه مامان بزرگ و ما تا شب تا تونستيم آتيش سوزونديم، ماماني و بابائي هم بعدازظهر برگشتن خونه، ديدن ما نه نهار خورديم نه خوابيديم، ماماني هم كلي غصه خورد، آخه هميشه شاممونو خودش ميده ميخوريم، عوضش براي شب تلافي كرديم.

تو راه برگشت به خونه هم انقدر خسته بوديم كه اين شكلي شديم:

اين كيارشه، بابائي مجبور شد كنار اتوبان همت وايسه تا ماماني عكس بندازه

اينم منم آقا كيان گل گلاب، البته من خودمو الكي زدم به خوابا، بعدا خوابم برد

خوب خيلي از دوستان تازه به وبلاگ ما پيوستن و شايد آشنائي چنداني باهامون نداشته باشن، يا فرصت نكنن وبلاگ قبلي رو بخونن، اين بود كه تصميم گرفتيم تو دو تا پست خودمونو بهتون معرفي كنيم، البته بصورت مفصل و مصور، منتظرمون باشين.

راستي اگه بعضي از دوستان ميبينن كه تو پيونداي اين وبلاگ نيستن ناراحت نشن، آخه ماماني توي وبلاگ ما فقط ماماناي وبلاگ نويسو لينك كرده،‌ و بقيه دوستاشو تو وبلاگ خودش گذاشته.

ظاهرا وبلاگ ماماني تو پرشين بلاگ براي خيليا فيلتر شده‌س، اينم از وبلاگ جديد مامان بيتا.

www.mamane-kian-kiarash.blogfa.com

خوشحال ميشيم همراهيمون كنين.

اينم وبلاگ خاله نوشين، مامان هستي.

ميدونين چيه، اين پرشين بلاگ همش بازيش گرفته، هي ما رو فيلتر ميكنه، هي ول ميكنه، هي فيلتر ميكنه، هي .....

اين بود كه مامان بيتا خسته شد و تصميم گرفت يه وبلاگ جديد برامون درست كنه، البته تو قبلي بازم خاطرات خودشو ادامه ميده، اگه وقت بكنه و حال داشته باشه.

دوستاي خوب همتون خوش اومدين.

از اونجائيكه دختر خالمون هستي هم صاحب وبلاگ شده (hastiyemaman.blogfa.com)، تصميم گرفتيم عكسائي رو كه پارسال تولد هستي، 16 ارديبهشت، گرفتيم بذاريم اينجا تا شما هم حال كنين.

هستي و بابا ناصر ما

اون موقع كه هستي دنيا اومده بود، نه كه ما هنوز نبوديم، ماماني و بابائي خيلي ذوق بچه داشتن، بابا ناصرم كه عاشق هستي بوده و هست،‌ هستي هم بابا ناصر ما رو خيلي دوس داره ولي از مامانمون يه كم حساب ميبره....

انقده تو بغل بابا كيف ميده..... خوبه ما سه قلو نشديم

الهي خاله قربون اون ژستت بره، انقدر باحال دست به سينه نشستي

بچه‌هاي شاد و خندون

اي واي شير كيان سر رفته

الهي قربون اون ژستاتون برم من، كيان با ادب مامان، كيارش جيگرم

خدائيش مودار بهتر از كچله‌ها...